مىشناساند ، و با تعبير : « أيقظتني لمحبتك » يادآور مىشود كه ايقاظ و بيدار كردن ، ابتدا از خداوند متعال افاضه مىشود و به دنبال اين بيدارى و قيام ، از خواب غفلت در گاهواره طبيعت ، افق دلكش محبّت الهى را كه مدخل تماشاگه راز است ، با چشم بصيرت مشاهده مىكند و با فطرت بيدار شده ، ادراك مىنمايد كه : ايقاظ الهى ، خود محبتى است از سوى حضرتش كه بدون هيچ عوض و غرضى به وى ارزانى گرديده است و به دنبال خود ، محبّت عبد به خداوند - عزّ و جلّ - است كه لازمش اتّباع و پيروى از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است كه جزا و پاداش آن محبّت خداى تعالى است و بنا بر اين محبّت عبد به خداوند متعال ، محفوف به دو محبّت از جانب خداى كريم است : 1 . محبت ابتدايى ، كه همان ايقاظ و بيدارى بخشيدن به عبد است از خواب غفلت در مهد بدن . 2 . محبّت جزايى ، كه مترتّب بر متابعت از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله در انجام فرائض و نوافل مىشود ، و در همهء امور به حضرتش كه اسوهء حسنه است ، تأسّى مىكند ، و در ميان اين دو محبّت ربوبى ( ابتدايى و جزائى ) محبّت عبد واقع گرديده همانند توبهء عبد كه محفوف به دو توبه از خداى توّاب است ، يكى توبهء ابتدايى و ديگرى توبهء جزائى يعنى قبول توبه كه بر توبهء عبد ، مترتّب مىگردد ، چنان كه قرآن مجيد تصريح بدان فرموده : « ثم تاب عليهم ليتوبوا انّ اللّه هو التواب الرحيم . » « 1 »

--> ( 1 ) توبه - 118 .